We willen allemaal graag gezien worden. Dat iemand belangstelling toont, nieuwsgierig naar JE IS is en moeite doet om je beter te leren kennen.

En laten we eerlijk zijn: een beetje aandacht kan ontzettend leuk zijn. Een spontaan compliment, een lief berichtje of iemand die laat merken dat hij of zij je aantrekkelijk vindt.

Maar er is een verschil tussen belangstelling tonen en jezelf opdringen.

Wanneer iemand blijft berichten sturen terwijl je niet reageert. Wanneer een vriendelijk gesprek ineens een seksuele wending krijgt waar je niet om hebt gevraagd. Of wanneer iemand denkt dat jouw vriendelijkheid automatisch betekent dat je méér wilt.

Dan kan iets wat aanvankelijk leuk begon, ineens ongemakkelijk worden.

En dat roept bij mij een interessante vraag op: wanneer verandert aandacht in grensoverschrijdend gedrag?

Ik geloof dat het niet alleen gaat om wat je zegt of doet, maar vooral ook om hoe je met de reactie van de ander omgaat.

Een compliment geven is mooi. Flirten mag spannend zijn. Je belangstelling laten blijken is helemaal prima.

Maar echte aandacht betekent óók dat je aanvoelt wanneer iemand zich niet prettig voelt. Dat je luistert, grenzen respecteert en accepteert dat de ander misschien iets anders wil dan jij.

En andersom mag je ook duidelijk zijn over je eigen wensen en grenzen. Zonder ons daarvoor te hoeven verontschuldigen.

Bij Tijdloze Liefde vind ik vrijheid heel belangrijk. Vrijheid om jezelf te zijn, om open te staan voor bijzondere ontmoetingen en om je verlangens uit te spreken.

Maar jouw vrijheid mag nooit ten koste gaan van de vrijheid van een ander.

Dat is voor mij de basis voor een eerlijk contact.

❤️ Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken.

Wanneer voelt aandacht voor jou als iets moois, en wanneer wordt het te veel?